یوگا

کلبه سلامتی

یوگا و فنون ریاضت اقوام دیگر

د ـ یوگا و هزیکاسم:

در مسیحیت علی الخصوص در سنت کلیسای شرقی (ارتودوکس) خاصه بین قدیسین یونانی که از قرن یازدهم میلادی بالای کوه "آتوس" به خلوت گزینی می پرداخته و در صومعه ها معتکف می شدند آداب و فنون ذکر معروف به "هزیکاسم" متداول گشت.این کلمه از واژه ایونانی "هسوکیا" که به معنی آرامش و آسایش و صلح و صفا است،اشتقاق یافته است.

رکن مرکزی این ریاضت، توجه نیروی معنوی به اعماق و اسرار قلب بوده است.

سن گرگوار سینائی که در قرن 14 میلادی میزیسته است، مناجات مخصوص این طریقت را در قله کوه "آتوس" متداول ساخت و آداب ذکری ابداع کرد که با "جاپایوگا" هندی و ذکر تصوف قابل مقایسه است.

وی می گوید:" بر تختی پائین جای گزین،عقل را متوجه قلب ساز.سپس با جان و دل بگوی:ای عیسی مسیح بر من رحم کن.بعد دم را فرو بر و از نفس کشیدن امتناع ورز، چه تنفس امکان دارد ذهن را متشتت بسازد.اگر افکار نیکوئی نیز در ذهن حاضر شد توجهی بدان مکن، آنگاه تو، به مدد حبس دم تا آنجائی که برایت مقدور است و با توجه عقل به قلب و با ذکر پیاپی اسم عیسی مسیح،موفق خواهی شد که اندیشه ها را درهم شکنی چنانکه گفته اند :" دشمنان خود را با اسم عیسی مسیح درهم شکن، سلاحی نیرومندتر از آن در زمین و آسمان نتوان یافت."

درست است که هدف ذکر و سیر و سلوک در اسلام، رسیدن به مقام انسان کامل و در مسیحیت، آراستن دل خویش به نورانیت و عشق بی کران مسیح و پیروی از انسانیت، آموزنده اوست ولی "یوگا" مانند مکتب ودانتای شانکارا روشی بوده است به غایت عقلانی،عشق و محبت و عواطف برای یوگیان مفهومی نداشته است و بین زنده آزادان هندی به استثنای مکتب "باکتی" که از آئین "بهاگاوادگیتا" سرچشمه می گیرد نمیتوان نمونه یک جلال الدین رومی یا یک حلاج یا یک سن خوان دولاکروس مسیحی را دید.

 

   + ریحانه سادات رسولی ; ۱٠:۳۱ ‎ق.ظ ; ۱۳٩٠/۱۱/۱۳
comment نظرات ()