یوگا

کلبه سلامتی

اگر میخواهید فرزندتان دانشمند شود !

کودکان خود را به تفکر وادارید:

کودکان به طور فطری دانشمندند. علایقشان را برانگیزید و در عین حال در کنجکاویشان سهیم باشید.

کودکان به عنوان دانشمندانی فطری و ذاتی عمل می کنند و به طور غریزی مشتاق به تفحص در دنیای اطرافشان می باشند.

شما باید در کنجکاوی کودکانتان سهیم باشید.

بد نیست که این شش روش را امتحان کنید :

١. به سوالات آنها گوش دهید.

اگر در پاسخ سوال کودکتان جواب آن را نمیدانید به او بگوئید با کمک او در صدد یافتن پاسخ آن هستید. پس آنگاه شما می توانید با کمک فرزندتان در جستجوی پیدا کردن جواب برآئید. حتی گاهگاهی مشاهده شده که فرزندِ شما بدون کمک گرفتن از شما درصدد پیدا کردن جواب برآید.

٢. داستان بگوئید، حقایق را بازگو نکنید.

حتی اگر جواب سوال کودک خود را می دانید از پاسخ دادن سریع خودداری کنید. همواره روزنه ای برای بحث کردن باز بگذارید.

بهترین راه پاسخگوئی به سوال یک کودک این است که با داستانی که در این باره ساخته ایم، شروع کنیم. اگر سوال او این است که چرا در شب هوا تاریک است؟ بهتر است با داستانی درباره آنچه که باعث تفاوت شب از روز می گردد، شروع کنیم و یا اگر نمی دانند که زنبورهای عسل کجا زندگی می کنند، بگوئید شاید با تماشای آن ها بتوانیم ببینیم که آنها به کجا می روند، همیشه آماده پاسخگوئی باشید.

٣. به آنها اجازه فکر کردن بدهید.

بزرگسالان همواره در انتظار پاسخی سریع از جانب کودکان خود هستند.

افراد بالغ معمولاً فقط برای یک دقیقه و یا کمتر برای شنیدن پاسخ منتظر می مانند و فرصت لازم را به کودکان خود نمی دهند. اما زمانیکه افراد بالغ مدت زمان انتظار برای پاسخگوئی را به سه دقیقه و یا بیشتر افزایش دهند، پاسخ کودکان منطقی تر، کاملتر و خلاق تر خواهد بود.

به جای اینکه به کودکان خود بگوئید به چه فکر می کنید به آنها وقت کافی برای فکر کردن بدهید. اگر کودکی به سوال شما پاسخ صحیحی نمی دهد، صبور باشید. شما می توانید با پرسیدن سوالاتی دیگر که مربوط به موضوع مورد نظر می باشد به او کمک کنید.

۴. مراقب زبانتان باشید.

اگر شما کودکی دارید که در یک بحث علمی وارد شده است با گفتن جملاتی نظیر " این درسته" و یا "بسیار خوب" بحث اش را قطع نکنید.

اینگونه کلمات فقط در مواردی که سعی دارید کودک را به انجام دادن کارهای خوب ترغیب کنید تاثیرگذار است.

اما در یک بحث علمی تشویقات سریع به منزله این است که بحث به پایان رسیده. به جای آن می توانید با گفتن جملاتی نظیر"چقدر جالب" و یا "هیچوقت پیش از این به این فکر نکرده بودم" و یا با طرح سوالات و ایده هایی در ارتباط با بحث مورد نظر به او کمک کنید.

هرگز با گفتن این کلمه "فکر کن" در صدد تشویق کودک برنیائید.

باید بدانید که بچه ها بدون اینکه شما به آنها بگوئید فکر می کنند. کودک همواره سعی می کند که جواب شما را تا جائیکه امکان دارد در قالب کلمات کمتری بدهد بنابراین او هدف کوچکی برای نارضایتی شما خواهد بود.

همچنین از مطرح کردن سوالاتی که به طور صریح علت را جویا می شود و یا به عبارت دیگر از مطرح کردن"چرا"ها خودداری ورزید.

بهتر است که به جای مطرح کردن سوالاتی مستقیم در این باره، به طور ملایمتری علت ها را جویا شد.

همچنین مراقب زبانی که کودکانتان نیز استفاده می کنند، باشید. گذاشتن علامت سوال در پایان جواب هایی که می دهد به این معناست که او بیش از این نمی تواند دربارهِ این موضوع بحث کند. او فقط درصدد کسب جواب"درست" است.

۵. نشان دهید، نگوئید.

برداشت های واقعی از طبیعت به یادماندنی تر از هر درسی است که کودکان می تواننند از یک کتاب و یا یک برنامه تلویزیونی بگیرند.

به عنوان مثال اجازه دهید که بچه ها از میان یک ذره بین به اثر انگشتانشان نگاه کنند، آنگاه خواهند فهمید که چرا شما اصرار دارید که آنها دستهایشان را قبل از غذا خوردن بشویند.

به جای اینکه توضیح دهید کپک چیست؟ رشد آن را بر روی یک تکه نان نشان دهید.

۶. عملا به آنها بیاموزید.

فعالیت های روزانه باعث پدید آمدن موضوعات علمی جالبی می شود.

با سهیم شدن در کنجکاوی کودکانتان درسی ارزشمند به آنها میدهید که در ماورای حیطه علم گسترش می یابد و آنها خواهند آموخت که این نیاز به استقامت و آزمون در رویارویی با مشکلات را دارد و کودکان به وضوح در می یابند که یادگیری کاری پر زحمت و یا چیزی که تنها در مدرسه به وقوع می پیوندد، نیست.

یادگیری چیزی است که باید هر روز از آن لذت برد.

   + ریحانه سادات رسولی ; ۳:۳٩ ‎ب.ظ ; ۱۳۸۸/۱۱/٧
comment نظرات ()