اگر میخواهید فرزندتان دانشمند شود !

کودکان خود را به تفکر وادارید:

کودکان به طور فطری دانشمندند. علایقشان را برانگیزید و در عین حال در کنجکاویشان سهیم باشید.

کودکان به عنوان دانشمندانی فطری و ذاتی عمل میکنند و به طور غریزی مشتاق به تفحص در دنیای اطرافشان میباشند.

شما باید در کنجکاوی کودکانتان سهیم باشید.

بد نیست که این شش روش را امتحان کنید :

١. به سوالات آنها گوش دهید.

اگر در پاسخ سوال کودکتان جواب آن را نمیدانید به او بگوئید با کمک او درصدد یافتن پاسخ آن هستید. پس آنگاه شما میتوانید با کمک فرزندتان در جستجوی پیدا کردن جواب برآئید. حتی گاهگاهی مشاهده شده که فرزندِ شما بدون کمک گرفتن از شما درصدد پیدا کردن جواب برآید.

٢. داستان بگوئید، حقایق را بازگو نکنید.

حتی اگر جواب سوال کودک خود را میدانید از پاسخ دادن سریع خودداری کنید. همواره روزنهای برای بحث کردن باز بگذارید.

بهترین راه پاسخگوئی به سوال یک کودک این است که با داستانی که دراینباره ساختهایم، شروع کنیم. اگر سوال او این است که چرا در شب هوا تاریک است؟ بهتر است با داستانی درباره آنچه که باعث تفاوت شب از روز میگردد، شروع کنیم و یا اگر نمیدانند که زنبورهای عسل کجا زندگی میکنند، بگوئید شاید با تماشای آنها بتوانیم ببینیم که آنها به کجا میروند، همیشه آماده پاسخگوئی باشید.

٣. به آنها اجازه فکر کردن بدهید.

بزرگسالان همواره در انتظار پاسخی سریع از جانب کودکان خود هستند.

افراد بالغ معمولاً فقط برای یک دقیقه و یا کمتر برای شنیدن پاسخ منتظر میمانند و فرصت لازم را به کودکان خود نمیدهند. اما زمانیکه افراد بالغ مدت زمان انتظار برای پاسخگوئی را به سه دقیقه و یا بیشتر افزایش دهند، پاسخ کودکان منطقیتر، کاملتر و خلاقتر خواهد بود.

بهجایاینکه به کودکان خود بگوئید به چه فکر میکنید به آنها وقت کافی برای فکر کردن بدهید. اگر کودکی به سوال شما پاسخ صحیحی نمیدهد، صبور باشید. شما میتوانید با پرسیدن سوالاتی دیگر که مربوط به موضوع مورد نظر میباشد به او کمک کنید.

۴. مراقب زبانتان باشید.

اگر شما کودکی دارید که در یک بحث علمی وارد شده است با گفتن جملاتی نظیر " این درسته" و یا "بسیار خوب" بحثاش را قطع نکنید.

اینگونه کلمات فقط در مواردی که سعی دارید کودک را به انجام دادن کارهای خوب ترغیب کنید تاثیرگذار است.

اما در یک بحث علمی تشویقات سریع به منزله این است که بحث به پایان رسیده. بهجایآن میتوانید با گفتن جملاتی نظیر"چقدر جالب" و یا "هیچوقت پیش از این به این فکر نکرده بودم" و یا با طرح سوالات و ایدههایی در ارتباط با بحث مورد نظر به او کمک کنید.

هرگز با گفتن این کلمه "فکر کن" در صدد تشویق کودک برنیائید.

باید بدانید که بچهها بدون اینکه شما به آنها بگوئید فکر میکنند. کودک همواره سعی میکند که جواب شما را تا جائیکه امکان دارد در قالب کلمات کمتری بدهد بنابراین او هدف کوچکی برای نارضایتی شما خواهد بود.

همچنین از مطرح کردن سوالاتی که به طور صریح علت را جویا میشود و یا به عبارت دیگر از مطرح کردن"چرا"ها خودداری ورزید.

بهتر است که به جای مطرح کردن سوالاتی مستقیم دراینباره، به طور ملایمتری علتها را جویا شد.

همچنین مراقب زبانی که کودکانتان نیز استفاده میکنند، باشید. گذاشتن علامت سوال در پایان جوابهایی که میدهد به این معناست که او بیش از این نمیتواند دربارهِ این موضوع بحث کند. او فقط درصدد کسب جواب"درست" است.

۵. نشان دهید، نگوئید.

برداشتهای واقعی از طبیعت به یادماندنیتر از هر درسی است که کودکان میتواننند از یک کتاب و یا یک برنامه تلویزیونی بگیرند.

به عنوان مثال اجازه دهید که بچهها از میان یک ذرهبین به اثر انگشتانشان نگاه کنند، آنگاه خواهند فهمید که چرا شما اصرار دارید که آنها دستهایشان را قبل از غذا خوردن بشویند.

به جای اینکه توضیح دهید کپک چیست؟ رشد آن را بر روی یک تکه نان نشان دهید.

۶. عملا به آنها بیاموزید.

فعالیتهای روزانه باعث پدید آمدن موضوعات علمی جالبی میشود.

با سهیم شدن در کنجکاوی کودکانتان درسی ارزشمند به آنها میدهید که در ماورای حیطه علم گسترش مییابد و آنها خواهند آموخت که این نیاز به استقامت و آزمون در رویارویی با مشکلات را دارد و کودکان به وضوح در مییابند که یادگیری کاری پر زحمت و یا چیزی که تنها در مدرسه به وقوع میپیوندد، نیست.

یادگیری چیزی است که باید هر روز از آن لذت برد.

/ 1 نظر / 2 بازدید
مهدی

سلام وبلاگ خوبی داشتی مطالب جدید کم بود امیدوارم بهتر بشه به ما یه سر بزن موفق باشی