قسمت چهاردهم

ادامه قسمت سیزدهم

این اکتشافات، مبین آن است که بسیاری از پدیده هائی که در قرن وسطی وارد نظام برهمنی گردید و در سنن کهن برهمنی یافت نمی شود از این مبدا بومی هند سرچشمه گرفته است و به احتمال قوی،میان تمدن بومی و ماقبل آریائی هند و دین فعلی هندو رابطه پیوسته ای وجود دارد. هنگام هجوم اقوام هند و اروپائی و انقراض تمدن های شهرنشین‌ "دره سند" پاره ای از آداب و رسوم ریاضت که احتمال می رود وجه مشابهی با "یوگا" داشته است، در قشرهای پائین اجتماع رسوخ یافت و به صورت معتقدات درهم گسیخته و گاهی نیز منسوخ و خرافی در اذهان عوام النفس نقش بست ولی این عناصر نیز آریائی به مرور زمان رشد و نمو کرده و سر برآورد و  هنگامی که دین برهمنی بر اثر گسترش همه جانبه خود بر سراسر سرزمین هند تسلط می یافت، این آداب و فنون، به تدریج  به وسیله کیش برهمنی جذب گردید و تحت الشعاع نظام آن قرار گرفت و لطمه ای به استحکام تزلزل ناپذیر آن نرساند.

یکی از پدیده هائی که بدون شک،عناصر بومی هند در تکوین آن نقش به سزائی داشته اند، "آئین تانترا" است که در قرن چهارم میلادی پیدا شد و در قرن ششم در کلیه شئون فلسفی،عبادی و اخلاقیات و هنر رخنه کرد و حتی آئین بودا و جین تحت تاثیر آن قرار گرفت.

عبادت "الهه مادر" که در دوران باستان، نیمی از قاره آسیا را فرا گرفته بود ناگهان در آئین "تانترا" به صورت "مادر الهی" ظاهر گردید و در تیره ماهایانای بودائی مبدل به عالی ترین مقام فرزانگی یعنی " پراجنیاپارامی تا" شد. این پدیده ناگهانی که گوئی از چشمه ها و منابع پنهانی قشرهای عامی نشات می گرفت و در آن مفهوم "زن" و اصل حاصلخیزی و اتحاد و ازدواج دو نیروی مذکر و مونث جهان شناسی و آداب عبادی، نقش مهمی ایفا می کرد، در قرون وسطی آنچنان گسترش و بسط یافت که آن را آخرین وحی ودائی دانستند و ودای پنجم نام نهادند.

/ 0 نظر / 13 بازدید